bi yere kadar haytın çekilirliği sen kalırsın bir başına aynı arnavut kaldırılarıın arasında akan yağmur suyu gibi gibi süzülürsün yolarda için Ara güler in Siyah beyaz istanbulu gibidir "acı-hüzün-yalnızlık" şizofrenin başlangıc noktasıda burdan itibarendir ruhunu hızla kemirir yaşadıkların paranoyolar ardı ardına labirentler kabuslar kaoslar...
Ne gariptir Birini anlatmak icin, birini tanimlamak icin, birinin kim oldugunu cizebilmek icin sözcukleri kullaniyoruz. Oysa onlari asil oluşturan şeyin sözcuklerle anlatilmasi imkansiz anlar oldugunu neyazık ki bilmiyoruz.
hersey sacmalık
gunler geciyor
hergun dahada soguk yataktayim simdi odayı cılız biir ısık aydınlatıyor radyodan arasıra gidip gelen bir sarkı eskilerden cok eskilerden bi sarkı İstanbulda ..."Çok acele gelmen lazım bize istanbul yakışır"
bitti.
gelmen gerekir hemde cok cok acele yatagımın sag taraf bos 1 yıldır
neredesin...

yazilanlarin cizilenlerin tv de donenlerin cevremdekilerin hic bi anlamı yok dunya farklı donuyor onu ben donduruyorum bnm dunyam ellrim icinde ne yonde gidecegine ben karar veriyorum bu dunyanın tek bi eksiği kaldı -sen.
rutin hayatın rutin gunleri hersey bir diğerinin kopyasından oteye gecmedigi saatlerde hep sen varsın ama yanımda yoksun gelmediğine gore sadece hayalmisin?


herzaman dedigim gibi kalbime iyi bak